Okolice

Kindom i jego otoczenie

Najważniejszym miastem na północy regionu spiskiego jest Stara Lubowla (Stará Ľubovňa), położona niedaleko granicy słowacko-polskiej. W ostatnich latach stała się znanym ośrodkiem turystycznym wschodniej Słowacji, który odwiedzają dziesiątki tysięcy turystów, a wśród nich przeważają Słowacy i Polacy.

Stara Lubowla należy do najstarszych osad północnego Spiszu. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi już z roku 1235. Do znaczących punktów zwrotnych w jej historii należał okres ok. roku 1270, kiedy przeszła na prawo niemieckie, ok. roku 1307 w jej pobliżu zbudowano zamek, a w roku 1364 uzyskała przywilej dorocznego jarmarku oraz rangę wolnego miasta królewskiego. W latach 1412-1769 na zamku lubowelskim swoją siedzibę mieli spiscy starostowie, którzy zarządzali zastawem spiskim. We wzmiankowanym okresie Stara Lubowla osiągnęła najwyższą pozycję w swojej ponad 800-letniej historii.

Muzeum Ľubovnianske - Zamek Ľubovniansky

Zamek w Lubowli został zbudowany na początku XIV wieku przez węgierskiego magnata Omodeja Abo. Na kartach jego historii w kolejnych latach wpisali się członkowie znaczących węgierskich i polskich rodów szlacheckich - Drugethów, Kmitów, Lubomirskich, Zamoyskich.

Do najcenniejszych obiektów zamkowych należy wieża zamkowa (bergfrid), z której rozpościera się piękny widok na Tatry i Trzy Korony w Pieninach. Na dzisiejszy wizerunek zamku znacząco wpłynęła duża przebudowa w stylu renesansowym po pożarze
w roku 1553, zainicjowana przez polskiego króla Zygmunta Augusta. Z tego okresu pochodzą: wielki pałac renesansowy oraz zachodni bastion.

Muzeum

Mieszkańców okolic Starej Lubowli przez wieki charakteryzowała wielonarodowość, co znalazło swoje odbicie w różnorodności architektury ludowej. W roku 1985 pod zamkiem otwarto muzeum etnograficzne, która obecnie składa się z 25 obiektów. Najcenniejszą budowlą jest drewniana cerkiew grekokatolicka pod wezwaniem św. Michała Anioła z roku 1833, przeniesiona tutaj z pobliskiej szariskiej miejscowości Matysová.

St Mikołaja Kościół

Rynek starolubowelski o prostokątnym kształcie należy do najbardziej reprezentatywnych na Spiszu i świadczy o rozplanowanej urbanizacji średniowiecznego miasta. Pośrodku stoi pierwotnie wczesnogotycki kościół z okresu ok. 1280, który dawniej posiadał jedną nawę, prezbiterium i wieżę. W wyniku barokowej przebudowy w wieku XVIII jedną nawę zamieniono na trzy nawy. W kościele znajduje się siedem ołtarzy, w większości barokowych; bezcenna jest również późnogotycka kamienna chrzcielnica z początku XVI wieku. Kościół można zwiedzać z przewodnikiem.